Diepe dalen en lage toppen

Terwijl er opzwepende beats door mijn earplugs galmen staar ik naar een troosteloze, onafgewerkte muur in de kamer. De muziek doet me heel weinig. Heupwiegend beeld ik me het panorama in van diepe, uitgestrekte wouden en eindeloze vergezichten. Met enige moeite verschijnt er toch een kleine glimlach op mijn gezicht. Iets waar je me dezer dagen maar bitter weinig kunt op betrappen. Wanneer ik, zonder het zelf te beseffen, het tempo op m’n hometrainer een klein beetje de hoogte injaag word ik door een stevige pijnscheut bruusk terug in de realiteit gebracht. Een realiteit waarin het lachen me stilaan is vergaan. Troosteloos, moedeloos, lusteloos,… Het zijn allemaal adjectieven die mijn gemoedstoestand perfect omschrijven.

De eerste twee weken na de ingreep – die eind januari plaatsvond – verliepen nochtans vrij vlot. Of dat wilde ik toch zelf geloven. Het materiaal dat me een constante druk in m’n rug bezorgde was samen met de zenuwpijn in mijn benen verdwenen. De chronische, scherpe rugpijn zal nooit meer verdwijnen, daar heb ik dan ook al lang vrede mee genomen. Maar wat was ik blij dat die benen weer enigszins normaal aanvoelden! In een soort van roes begon ik enkele dagen na de operatie al kleine huishoudelijke taken op mij te nemen. Tijd om te rusten nam ik amper of niet en ik negeerde de waarschuwingen van mijn lichaam flagrant. Naast de bergen pijnstillers maakte ik enkele keren per dag korte wandelingen om de pijn wat te verzachten. Al genoot ik geen seconde van het wandelen. Het voornemen dat ik me zelf nam om zo snel mogelijk terug goed te been te zijn en terug mee te kunnen draaien in het huishouden werd een obsessie waarvoor alles moest wijken. Ik moest en zou beter worden, liever vandaag nog of morgen. Maar elke dag werden de dalen dieper en de spreekwoordelijke toppen veel lager…

Ik hield het toch zo’n twee weken vol. Achteraf bekeken een klein mirakel. Enkele enorm pijnlijke terugvallen doorprikten de illusie. De druk die ik mezelf had opgelegd om zo snel mogelijk terug een normaal leven te kunnen leiden, terug op de arbeidsmarkt terecht te kunnen,… heeft me genekt. Een buitenstaander zal het ganse idee misschien dom en ridicuul vinden, een chronisch pijnpatiënt zal die drang naar een normaal bestaan zeker herkennen. Samen met de pijn kwam de mentale tik. Stilaan kwam ik tot het besef dat ik opnieuw een heel lange weg voor de boeg heb. Dat ik hoe dan ook veel dingen nooit meer zal kunnen doen die anderen vanzelfsprekend vinden. Dat ik een heleboel plannen voorgoed mag opbergen in de kast. Dat we als gezin nog een hele tijd in deze (financieel) moeilijke situatie zullen zitten. De kleinste tegenslag kon me in tranen doen uitbarsten. Na acht jaar vechten tegen de pijn en drie operaties in de afgelopen drie jaar was ik compleet op, de batterijen waren leeg. Ik had een soort van revalidatie-burn-out.

20151210_130829
Er is nog een lange weg te gaan. Maar net zoals deze passage door het Livierenbos (GR 5A zuid, Streek-GR Vlaamse Ardennen) komt er ooit een einde aan.

De knop is ondertussen omgedraaid. Mijn gezin en enkele vrienden die me blijven steunen hebben me er door gesleurd. Artsen hebben me een verbod opgelegd op zowat alle activiteiten maar ik mag blijven wandelen. Beter nog, ik MOET blijven wandelen. Ik heb geleerd om terug te genieten van het wandelen, van de natuur en het buiten zijn. En dat ik niet hoef te presteren. Niet voor mezelf en al zeker niet voor iemand anders. Tempo en afstand doen er niet meer toe. Op mindere dagen stap ik niet meer koppig door de pijn heen om toch maar mijn doel te bereiken en na een goede wandeling geef ik mijn lichaam opnieuw de tijd om te recupereren. Back to basics dus, terug naar het moment voor deze blog werd geboren. Momenteel ben ik volop nieuwe, geschikte wandelgebieden aan het verkennen. Weldra zullen jullie hier dus opnieuw mijn wandelavonturen kunnen volgen ;-).

Tot binnenkort!

 


5 reacties op ‘Diepe dalen en lage toppen

  1. Dag Mattie, ik volg je blog en je facebook pagina al een tijdje. Ik wens je veel beterschap en vooral veel wandelplezier. Zelf de kleinste wandelingetjes kunnen prachtig zijn. Geniet van het samen zijn met je gezin, geniet van de natuur, geniet van de zon en de wind in je gezicht, geniet van dat kleine bloempje dat speciaal voor jou daar is gegroeid.

    Geliked door 1 persoon

    1. Hey Sonja,

      Dank je voor deze mooie woorden! Ik moet inderdaad terug leren genieten van de kleine dingen, de kleine stapjes vooruitgang die ik boek. Al is het na al die jaren strijd nog steeds moeilijk om te aanvaarden dat ik opnieuw een lange weg voor de boeg heb. Alvast bedankt voor je lieve reactie, op mijn volgende wandeling zal ik me deze woorden zeker herinneren!

      Geliked door 1 persoon

  2. Niemand die meer weet wat je meemaakt dan ik en ik heb zelfs last met wandelen en na eentje van 8km zeker 2dg platte rust maar we geven niet op.In mei vertrekken we naar Corsica gaan geocachen.Kamperen met de caravan of zwerven door Europa houd me recht.Nu nog mijn vrouw overtuigen.Sterkte man en hou uw gewicht laag,belast minder de rug.

    Like

    1. Hey philippe,

      Rustig aan opbouwen is de boodschap he. Ik heb zelf ook de neiging gehad om er direct terug vol in te vliegen maar vroeg of laat komt ge de man met de hamer tegen. Als je nu twee dagen platte rust moet nemen na 8 km zou ik de afstanden toch iets verkleinen. Regelmatig 4 a 5 km proberen te stappen en dan langzaam verhogen, afhankelijk van hoe je lichaam recupereert natuurlijk. Buiten zij in de natuur houd me momenteel ook op de been, al scheer ik nog geen hoge toppen. Ondertussen heb ik moeten aanvaarden dat ik nog maar eens helemaal opnieuw moet beginnen. Ik ben terug tevreden met elke stap die ik kan zetten, de langeafstandswandelingen blijven nog een tijdje in de kast. Ik wens je veel plezier op je trip door Corsica, het schijnt de moeite te zijn!

      Like

  3. De afstanden worden bepaald door de legger van geocache en soms staan de afstand er niet bij en ik doe het altijd rustig aan.Meestal zijn het toerkes waar we terug keren op het vertrek punt waar de auto geparkeerd staat.Ook mijn gewicht en ouderdom spelen een rol eveneens het feit dat ik zeer laat begonnen ben met wandelen(geocachen).

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s