Dranouter (18-06-2015)

Het was best wel twijfelachtig of ik deze week op stap ging gaan. De pijn was nog steeds prominent aanwezig en na (alweer) een iets te druk weekend was het er in elk geval niet beter op geworden. De eerste dagen van de week was het terug in de horizontale houding te doen en er werd, tegen mijn zin, een korte kuur met cortisone opgestart. Ik word zo misselijk van dat spul maar de spieren en zenuwen konden terug wat ontzwellen. Tegen woensdag was ik het meer of beu.
Ik moest naar buiten, de natuur in, even het ‘koppeke’ kunnen leegmaken van alle andere zorgen die komen kijken bij mijn invaliditeit. De tocht die ik vorige week had voorbereid werd een stuk ingekort en mijn wandeling lag klaar.
Het was een kwestie van buigen of barsten.

Dranouter zal bij velen van jullie gekend zijn omwille van het festival maar in de wijde omgeving ervan kan je ook prachtige wandelingen maken. Je hebt er verschillende natuurreservaten die de moeite waard zijn om eens te bezoeken!
Ik liet mijn wagen achter aan de kerk van Dranouter, je hebt er een ruime parkeergelegenheid en enkele leuke cafeetjes, zoals ’t oud kerverijtje. Ideaal om er je dorst te laven na de inspanning. 😉 Van hieruit stapte ik naar het eerste natuurreservaat van de dag toe. De eerste 500 meter kreeg ik nog wat asfalt onder de voeten maar al snel stapte ik de zaadboomgaard van ‘het Eeuwenhout’ binnen, een reservaat onder beheer van natuur en bos.
Zaadboomgaard? Yep, je kan dit het best vergelijken met een fruitboomgaard. Bij de zaadboomgaard worden de geoogste vruchten niet geconsumeerd maar worden de zaden opnieuw opgekweekt tot jonge boompjes en struikjes.
Prachtig stukje natuur!
Via een smal, kronkelend bospad daalde ik verder af in het Eeuwenhout. Het had net geregend en het pad lag er hier en daar toch wel wat glibberig bij, wat het voor mij enkel maar nog avontuurlijker maakte. 🙂 Vanaf hier liep ik trouwens ook op de GR128, ook wel ‘de Vlaanderenroute’ genoemd, zeker bekend bij de GR-liefhebbers. Ik had het Eeuwenhout nog maar net achter mij gelaten of ik was al op weg naar het volgende reservaat, de Douvevallei, eveneens beheerd door het agentschap voor natuur en bos. Via een prachtige holle weg liep ik de naar de noordkant van het reservaat toe. Al snel ging de holle weg over in een mooi bospad dat her en der werd afgewisseld met stukjes plankenpad. We stappen richting zwarte berg dus er komt wel wat klimwerk bij kijken. Op de route die ik nam gebeurde dit via trappen in het bos.

Pad door het Euwenhout
Pad door het Euwenhout.

Eenmaal boven kwam ik terecht in een begrazingszone, meteen wipte er een geit weg van tussen het struikgewas. Net als ik was het dier geschrokken van mijn plotse aanwezigheid. 🙂 Iets verderop stond ik dan weer tussen de koeien, ik liet de beesten rustig verder grazen en vervolgde mijn klim. Boven op de Zwarte Berg kom je plots in een andere wereld terecht. Je bent er vlakbij de Franse grens en de drukke weg is bezaaid met tabakshops en allerhande, mijn gedacht, louche tavernes. Ik liet al die drukte snel achter mij en vervolgde mijn weg naar ‘de Broekelzen’, het volgende reservaat in de rij en beheerd door Natuurpunt. Subliem stukje natuur dat ik al vele malen heb doorkruist. Waar ik ook start in het Heuvelland, ik probeer om het telkens in mijn route in te plannen. Het is één van de typische bronbossen in het Heuvelland. Dit wil ook zeggen dat het hier echt zeer nat kan zijn, vooral ’s winters en in het voorjaar moet je hier ploeteren door de modder. Natuurpunt heeft ondertussen wel een deel van het reservaat voorzien van een knuppelpad. Halverwege het natuurgebied is er een idyllisch plekje om even uit te blazen. Bij het openen van mijn boterhammendoos verstoorde ik de rust van een reiger die zich blijkbaar op nog geen 2 meter voor me in het riet verschool. Hij cirkelde nog een rondje boven de poel en weg was hij. Dit is genieten. Dit is pure natuur! En je hoeft er absoluut niet voor naar het buitenland!

Ydillisch bankje in de Broekelzen.
idyllisch bankje in de Broekelzen.

Ondertussen ben ik al op grondgebied van de gemeente Westouter aangekomen. Via veldwegen omzeil ik de dorpskern en trek ik richting het ‘Kotje Piepersbos’. Als je hier in de buurt bent met kinderen is dit een aanrader, dit is één van de grootste speelbossen van West-Vlaanderen. Naast spelen kan je er natuurlijk ook mooie wandelingen in maken. Enig minpuntje is dat het bos gelegen is op de flanken van de Rode Berg, dus je moet er hoe dan ook stijgen of afdalen.
De best wel pittige klim begint op een smal bospad, onderweg opnieuw afgewisseld met wat plankenpaden. Hoe hoger je komt, hoe breder het pad wordt. Dit is best een zwaar stuk voor m’n rug. Op tijd en stond even pauzeren kon absoluut geen kwaad. Eénmaal boven op de Rode Berg kan je echter genieten van een prachtig uitzicht! Wie dorst gekregen heeft van al dat klimmen kan hier rechts even verpozen op het panoramisch terras van de taverne Belvedère. Ik neem hier een grote slok van mijn waterfles, geniet even van het panorama en zet m’n tocht verder. 😉

Panorama boven op de Rode Berg.
Panorama boven op de Rode Berg.

Ondertussen heb ik al aardig wat kilometers in de benen en wordt het stilaan tijd om terug te keren richting Dranouter.
Langs het Hellegatbos daal ik de Rode Berg terug af en stap ik terug richting de Douvevallei. Deze keer doorkruis ik het zuidelijke deel van het reservaat. Hier wandel je meermaals op ‘de skreve’, de grens met Frankrijk. Hier vind je ook de dikste knotwilg van Vlaanderen terug, eerlijk gezegd niet zo interessant maar soit, indien je hem ziet staan weet dus dat je geen dikkere zal terugvinden in de buurt. 🙂 Los daarvan is het ganse natuurreservaat echt wel een parel!
Vlak voor ik terug in Dranouter aankwam deed ik nog de andere zijde van ‘het Eeuwenhout’ aan. Met de geur van al dat groen nog in mijn neus stapte ik welgezind naar mijn auto toe. Jammergenoeg had ik geen tijd meer om nog van een streekbierke te gaan nippen, iets wat ik volgende keer zeker zal incalculeren!

Je kan het misschien afleiden uit dit schrijfsel, ik ben half verzot op het Heuvelland. Je wandelt er echt constant in de natuur. Klauter je niet ergens in één of ander reservaat rond dan sta je bovenop een heuvel te genieten van het uitzicht! Je zal hier dan ook wel regelmatig eens een tocht zien passeren uit deze regio. Tevens is het ideaal terrein om te ‘trainen’ voor mijn GR-tocht in de Ardennen. Achteraf bekeken ben ik heel blij dat ik toch vertrokken ben, nu en dan heb ik serieus wat pijn moeten verbijten maar de rug heeft uiteindelijk stand gehouden. Hij voelt opnieuw wat beter en beweeglijker aan.
Op naar volgende week zou ik zeggen!

Hier heb je de lijst met te volgen knooppunten.
Wie er zelf eens een route wil uitstippelen koopt best de kaart van het wandelnetwerk Heuvelland, bestellen via Westtoer of te verkrijgen in de verschillende toerismediensten in de streek. En om alvast wat in de stemming te komen vind je de volledige fotoreeks hier terug. 😉

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s